23 000 słabo uzbrojonych powstańców walczyło przez 8 dni z o wiele liczniejszym i lepiej wyposażonym przeciwnikiem. Choć zryw nie zakończył się sukcesem, przygotował grunt pod dwa kolejne zwycięskie powstania: w 1920 i 1921 roku.
Iskrą, która zapoczątkowała wybuch powstania, była masakra górników z kopalni „Mysłowice”, którzy domagali się zaległych wypłat. Gdy 15 sierpnia 1919 roku tłum wtargnął przez bramę na teren zakładu, niemieckie wojsko otworzyło ogień. Zginęło siedmiu górników, dwie kobiety i trzynastoletni chłopiec.
Walki zaczęły się w nocy 16 sierpnia od ataków na posterunki Grenzschutzu – niemieckiej straży granicznej. Jedne z pierwszych potyczek stoczono wokół Czułowa i Tychów. Powstanie objęło powiaty: katowicki, lubliniecki, pszczyński, rybnicki, tarnogórski oraz część raciborskiego. Trwało do 24 sierpnia 1919 roku, a dowodził nim Alfons Zgrzebniok.
W 1920 roku wybuchło II Powstanie Śląskie, a w 1921 – III Powstanie Śląskie. To ostatnie przesądziło o kształcie granicy polsko-niemieckiej na odcinku śląskim.
17 sierpnia 1939 roku, w 20. rocznicę wybuchu I Powstania Śląskiego, zmarł Wojciech Korfanty, jeden z najważniejszych polityków II RP, przywódca III Powstania Śląskiego. W testamencie napisał: „Wypowiadam gorącą prośbę do narodu śląskiego, by pozostał wierny zasadom chrześcijańskim i swemu przywiązaniu do Polski”.
Źródło: I Powstanie Śląskie