Polityczna inscenizacja

Włodzimierz Czarzasty zorganizował coś, co ma być namiastką złożenia przysięgi przez osoby wskazane przez Sejm na sędziów Trybunału Konstytucyjnego. W ujęciu prawnym, z czym mieliśmy do czynienia?
– To, co obserwowaliśmy, trudno nazwać inaczej niż polityczną inscenizacją – wydarzeniem, które może robić wrażenie na poziomie przekazu medialnego, ale z punktu widzenia prawa pozostaje całkowicie puste. Nie ma tu miejsca na interpretacyjne niuanse ani prawnicze ekwilibrystyki. Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym mówi wprost: sędzia składa ślubowanie wobec Prezydenta. Nie „przed przedstawicielem władzy ustawodawczej”, nie „w obecności marszałka”, tylko wobec głowy państwa. To nie jest zapis uznaniowy, który można sobie dowolnie modelować w zależności od potrzeby chwili. W tym kontekście działania marszałka Sejmu nie mieszczą się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Artykuł 7 Konstytucji jasno stanowi, że organy państwa działają na podstawie i w granicach prawa. To fundament państwa prawa, a nie sugestia czy luźna rekomendacja. Jeżeli ktoś zaczyna te granice przesuwać według własnego uznania, to wchodzi na bardzo niebezpieczny grunt – grunt uzurpacji kompetencji, które zostały przypisane innemu organowi. Można oczywiście próbować tłumaczyć te działania polityczną koniecznością, napięciem instytucjonalnym czy sporem o legitymację, ale to są argumenty z zupełnie innej płaszczyzny. Prawo w tym przypadku jest jednoznaczne i nie pozostawia miejsca na półśrodki. Jeżeli ślubowanie nie zostało złożone wobec Prezydenta, to z punktu widzenia skutków prawnych po prostu go nie było. Cała reszta to już tylko teatr – może efektowny, może nośny medialnie, ale teatr. I tu dochodzimy do sedna problemu: jeśli zaczynamy akceptować takie „alternatywne procedury”, to de facto rozbrajamy mechanizm państwa prawa od środka. Bo dziś chodzi o Trybunał, jutro może chodzić o każdą inną instytucję. A wtedy przestaje obowiązywać zasada, że prawo jest wspólne dla wszystkich – zaczyna obowiązywać zasada, że prawo jest takie, jak akurat ktoś je sobie zinterpretuje. I to już jest równia pochyła, z której bardzo trudno zawrócić.

Źródło: Polityczna inscenizacja